Microplastics: blootstelling van de vader aan microplastics zou het metabolisme van diens kinderen kunnen programmeren

De vorsers hebben de mannetjesdieren blootgesteld aan microplastics en hebben die dan laten paren met niet aan microplastics blootgestelde wijfjesdieren. Alle jongen (F1) hebben vervolgens een vetrijke voeding gekregen om een eventuele metabole gevoeligheid op te sporen (die misschien minder zou zijn opgevallen met een standaardvoeding). De vaderdieren zelf kregen een normale voeding. De obesitas bij de jongen kon dan ook volledig worden toegeschreven aan de vettige voeding.

De vorsers hebben een duidelijk en geslachtsspecifiek effect vastgesteld. De vrouwelijke jongen van aan microplastics blootgestelde vaderdieren kregen meer metabole afwijkingen (diabetische fenotypes) dan de vrouwelijke controledieren. Dat correleerde met een sterkere expressie van pro-inflammatoire en prodiabetische genen in de lever. De mannelijke jongen vertoonden geen diabetes, maar hun vetmassa was matig verminderd.

Met de PANDORA-seq-technologie hebben de vorsers kunnen aantonen dat blootstelling aan microplastics invloed had op het “cargo” van de spermatozoa en vooral dan het profiel van kleine niet-coderende RNA’s (tsRNA’s, rsRNA’s), die de genexpressie tijdens de ontwikkeling regelen. Met andere woorden, er wordt niet alleen informatie overgedragen via het DNA, maar ook via epigenetische signalen, die het metabolisme van de jongen kunnen “regelen”.

Dat moet nog worden bevestigd bij de mens, maar zou er toch op kunnen wijzen dat microplastics niet alleen invloed hebben op het individu dat eraan wordt blootgesteld, maar ook de cardiometabole risico’s bij diens afstammelingen zouden kunnen verhogen. Veiligheidshalve is het dan ook redelijk mannen met kinderwens aan te raden chronische blootstelling aan micro- en nanoplastics te vermijden.