Microglia: bondgenoot of vijand bij de ziekte van Alzheimer?

De ziekte van Alzheimer wordt gekenmerkt door een ophoping van amyloïdeplaten, toxische eiwitaggregaten. Die platen treden in interactie met de microglia, die celafval opruimt. De vorsers hebben ontdekt dat de microglia in een zogeheten “homeostatische” toestand in het begin van de ziekte de vorming van amyloïdeplaten in de hand werkt en zo de ziekte verergert. Maar in een gevorderd stadium worden die cellen geactiveerd en oefenen ze een beschermende werking uit: ze maken de platen compacter, waardoor die minder toxisch zijn.

“Dat kan een verklaring vormen voor de soms tegenstrijdige resultaten van studies en zou ons op het spoor kunnen zetten van nieuwe therapeutische wegen”, aldus Bart De Strooper, directeur van de studie. De cruciale vraag is evenwel: “Moet je die cellen activeren of remmen en op welk ogenblik moet je dat doen?” Dat onderzoek is in elk geval een belangrijke stap in de zoektocht naar gerichte geneesmiddelen tegen de ziekte van Alzheimer, een complexe ziekte die wereldwijd miljoenen mensen treft.