Schildklieroogziekte: een mogelijke link met het papillomavirus

De reden waarom we schildklieroogziekte nog niet zo goed kunnen behandelen, is dat we de onderliggende mechanismen nog niet goed hebben ontrafeld. Volgens recent experimenteel onderzoek zouden bepaalde eiwitten van het HPV structurele gelijkenissen vertonen met antigenen die meespelen bij de ziekte. Vandaar de hypothese van een auto-immune reactie uitgelokt of beïnvloed door het virus.

Om dat uit te pluizen op populatieniveau, hebben de auteurs de gegevens doorgenomen van het elektronisch platform TriNetX, dat informatie over circa 150 miljoen mensen bevat. Meer dan 26 000 van de bijna 247 000 patiënten met een auto-immune hyperthyroïdie hadden ook een schildklieroogziekte. Na matching werden de patiënten met een schildklieroogziekte vergeleken met de patiënten met een auto-immune hyperthyroïdie, maar zonder oogaantasting.

De prevalentie van infectie met een laagrisico-HPV-serotype was significant lager bij de patiënten met een schildklieroogziekte dan in de controlegroep. Er is echter geen correlatie teruggevonden met hoogrisico-HPV-serotypes. Opmerkelijk is dat vaker een infectie met een laagrisico-HPV-serotype is gediagnosticeerd voor dan na het optreden van de auto-immune hyperthyroïdie. Gezien die samenhang in de tijd zou het weleens kunnen dat een HPV-infectie een uitlokkende rol speelt.

Bij de patiënten met een schildklieroogziekte die positief waren op een laagrisico-HPV-serotype, is vaker chirurgie (decompressie van de oogkas) uitgevoerd dan bij de HPV-negatieve patiënten. Er is geen significant verschil in het gebruik van corticosteroïden of optreden van gezichtsproblemen vastgesteld tussen de groepen.