Met het verouderen beperkt het onderhuidse vetweefsel zich niet tot het opslaan van vetten, maar wordt het een echt inflammatoir orgaan, dat type 2-diabetes in de hand werkt. Tegen die achtergrond hebben Koreaanse vorsers de expressie van genen in het abdominale vetweefsel van ouderen met of zonder diabetes onderzocht. Ze zijn daarvoor uitgegaan van grote openbare gegevensbanken en hebben met machine learning gezocht naar een eenvoudige signatuur ad hoc.
Na harmonisering van de gegevens hebben de auteurs 210 genen ontdekt waarvan de expressie niet dezelfde was bij de patiënten met en de patiënten zonder diabetes. Die genen spelen vooral mee in wegen die te maken hebben met immuniteit en ontsteking. Dat bevestigt de rol van een chronische ontsteking van het vetweefsel bij ouderen met diabetes.
Met een combinatie van meerdere ‘machine learning’-algoritmes hebben ze vastgesteld dat de ouderen met diabetes zeer goed konden worden onderscheiden van de ouderen zonder diabetes dankzij het expressieprofiel van twee genen, meer bepaald AIM2 en FHOD3. Het AIM2-gen werd meer tot expressie gebracht en het FHOD3-gen minder bij de patiënten met diabetes. De oppervlakte onder de curve (AUC) van een model gebaseerd op die twee markers bedroeg 1,00 in de onderzochte gegevenssets. De auteurs hebben dan een nomogram met die twee genen opgesteld voor klinische raming van het risico.
Experimenten op muizen (jonge versus oudere, standaardvoeding versus vetrijke voeding) bevestigen de hogere expressie van het AIM2-gen en een wijziging van de expressie van het FHOD3-gen met het verouderen, vooral bij oudere dieren die een vetrijke voeding kregen, samen met een toename van de ontstekingsmarkers.
AIM2 en FHOD3 zijn dus mogelijk interessante kandidaat-biomarkers van leeftijdsgeboden type 2-diabetes. De waarde ervan in de klinische praktijk moet echter nog worden onderzocht.
Hier klikken om er meer over te vernemen.
L’équipe de rédaction Tempo Today
Reacties