Type 2-diabetes: daglicht om de glykemie te stabiliseren

De auteurs zijn daarbij uitgegaan van een eenvoudige vaststelling: mensen in westerse maatschappijen brengen 80-90% van hun tijd binnenshuis door, waar het kunstlicht veel minder intens en minder dynamisch is dat natuurlijk licht. De synchronisatie van de circadiaanse klokken (slaap, temperatuur, metabolisme, spijsvertering) hangt vooral af van het licht. Gebrekkige blootstelling aan daglicht blijkt een risicofactor voor type 2-diabetes te zijn.

In deze studie zijn 13 patiënten met type 2-diabetes twee keer gedurende 4,5 dagen in een gecontroleerde kantooromgeving verbleven: eenmaal in een kamer met grote vensters (natuurlijk licht van ’s morgens tot het einde van de middag) en een keer in diezelfde ruimte met verduisterde ramen en kunstlicht. De voeding, de lichaamsbeweging en de behandeling van de diabetes waren identiek in beide situaties.

Er was geen verschil in de gemiddelde glykemie tussen de twee perioden, maar de tijd dat de glykemie binnen de streefwaarden lag, was significant langer bij blootstelling aan natuurlijk licht en die patiënten vertoonden dan ook minder pieken en dalen. Ze bleken ook meer vetten te gebruiken als energiebron. Bij analyse van spierbiopten hebben de vorsers een betere synchronisatie van de genen van de cellulaire horloge met daglicht vastgesteld. Dat wijst erop dat natuurlijk licht de spieren “tijd geeft”, waardoor ze de voedingsstoffen beter kunnen verwerken.

De studie is weliswaar uitgevoerd bij een klein aantal patiënten, maar het zou misschien toch goed zijn de patiënten aan te raden elke dag zo mogelijk gedurende meerdere uren in daglicht te komen (werk of activiteiten dicht bij een venster, pauzes buitenshuis) in aanvulling op de medicamenteuze behandeling, de voeding en lichaamsbeweging. Een manier om de lichtomgeving ten dienste van de metabole controle te stellen.