Parkinson: positieve resultaten met tai chi en qi gong

Tai chi, qi gong en met name ba duan jin, een vorm van qi gong in acht bewegingen, combineren coördinatie, aanpassing van de houding, evenwichts-, ademhalings- en concentratieoefeningen. Een “architectuur”, die zich zeer goed leent voor de behandeling van de motorische en posturale uitvalsverschijnselen bij parkinsonpatiënten.

Een groep van de Universiteit van Shanxi (Taiyuan) heeft de literatuur ad hoc doorgenomen en een meta-analyse uitgevoerd van 18 gerandomiseerde, gecontroleerde studies bij in het totaal 950 patiënten van gemiddeld 56-72 jaar. De sessies duurden meestal 40-60 minuten en vonden 3 tot 5 keer per week plaats gedurende 8 tot 24 weken. De evaluatiecriteria waren de motorische functie (UPDRS III), het evenwicht (Berg Balance Scale, BBS; Timed Up and Go, TUG) en parameters van de gang (snelheid, lengte van de passen, afstand die in 6 minuten kon worden afgelegd).

De vorsers hebben een licht, maar significant verschil vastgesteld in vergelijking met de controlegroep. Tai chi correleerde met een daling van de UPDRS III met gemiddeld 2,86 punten, een beter evenwicht (BBS + 2,79) en een betere beweeglijkheid (TUG - 0,83 sec). Qi gong had vergelijkbare effecten en had vooral een effect op de TUG (- 2,80 sec), de lengte van de stappen (+ 7,66) en de stapsnelheid (+ 0,30). Ba duan jin lijkt veelbelovend, maar dat is minder goed onderzocht.

Naast het globale effect is het klinische nut misschien toe te schrijven aan een logica van “gerichte keuze”: tai chi is meer gericht op motorische controle (UPDRS III), qi gong heeft een beter effect op bepaalde functionele dimensies van het stappen en de ‘lift-step-turn’-test.

Het zou wenselijk zijn betere gestandaardiseerde studies met een langere follow-up en een betere beschrijving van het stadium van de ziekte van Parkinson op te starten.