Zelfde klasse, zelfde resultaten? Niet helemaal

Bij de meeste patiënten met een symptomatische COPD wordt een combinatie van twee luchtwegverwijders, meer bepaald een langwerkende muscarineantagonist (LAMA) en een langwerkende β2-agonist (LABA), aanbevolen. Er zijn meerdere vaste combinatiepreparaten te verkrijgen in de vorm van dosisaerosolen, droogpoederinhalatoren of “soft mist”-toestelletjes. Naast het type inhalator en de impact ervan op het milieu rijst toch nog de vraag of er toch geen klinische verschillen zijn tussen de verschillende producten van die groep.

Een observatieonderzoek heeft de werkzaamheid en de veiligheid van drie vaste combinatiepreparaten onderzocht bij patiënten van 40 jaar of ouder bij wie een behandeling met een LAMA én een LABA werd gestart in het reële leven.

De vorsers hebben de volgende combinaties vergeleken: umeclidinium-vilanterol droogpoederinhalator een keer per dag, glycopyrrolaat-formoterol dosisaerosol twee keer per dag en tiotropium-olodaterol “soft mist”-inhalator een keer per dag. De gemiddelde leeftijd van de patiënten in de verschillende cohortes was 68,9 tot 71,5 jaar. Ongeveer 54% waren vrouwen.

De incidentie van optreden van een eerste matig ernstige tot ernstige exacerbatie van COPD was lager met umeclidinium-vilanterol dan met glycopyrrolaat-formoterol (daling van het risico met 14%) en dan met tiotropium-olodaterol (daliong met 3%). De incidentie was lager met tiotropium-olodaterol dan met glycopyrrolaat-formoterol (relatieve daling van het risico met 6%).

Er was echter geen duidelijk verschil in de incidentie van een eerste ernstig cardiovasculair accident, urineweginfectie of ziekenhuisopname wegens pneumonie tussen de drie combinatiepreparaten.